Πόσο ΠΑΣΟΚ τελικά είναι ο Φ. Κουβέλης;

Η κοινή παρουσία των δύο ανδρών, του Γ. Παπανδρέου και του Φ. Κουβέλη, αντιμετωπίστηκε από τους περισσότερους πολίτες, δικαίως, με αρκετή δόση  χιούμορ. Πραγματικά το μέγεθος του τυχοδιωκτισμού (με συγχωρείτε αλλά δεν βρίσκω καλύτερη λέξη) που μπορεί κανείς να καταμετρήσει είναι απερίγραπτο. Δύο πολιτικοί που τα τελευταία χρόνια έχουν ακολουθήσει διαφορετικές για να μην πω αντίθετες πορείες σε κρίσιμες στιγμές για τη χώρα, κάθονται δίπλα-δίπλα λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές και θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως αυτό που τους ενώνει είναι η κοινή τους έγνοια για το μέλλον της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Με συγχωρείτε αλλά πρόκειται για φαιδρότητες. Στην πραγματικότητα αυτό που τους ενώνει είναι η αγωνία για την προσωπική πολιτική τους επιβίωση καθώς και οι δύο νιώθουν πως σε λίγο θα είναι παρελθόν από την πολιτική ζωή. Τους ενώνει επίσης  ο κοινός αντίπαλος, ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Υπό μία έννοια συνεχίζουν την παράδοση των πολιτικών ηγετών του Κέντρου από την εποχή του μεσοπολέμου να μισούν περισσότερο από κάθε άλλον τους άλλους κεντρώους ηγέτες.

Για  τον Παπανδρέου είχα υποστηρίξει από πολύ καιρό πριν πως δεν θα έχει καλό πολιτικό τέλος (http://www.kathimerini.gr/727402/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/o-gkormpatsof-kai-h-ellhnikh-perestroika), οπότε τίποτε δεν με ξενίζει στις πολιτικές του επιλογές.

Ο Φ. Κουβέλης όμως με έχει εντυπωσιάσει αρνητικά. Στην προσπάθεια του να διασωθεί,  επιχειρεί να ανακυκλώσει όλες τις εκδοχές του ΠΑΣΟΚ. Όλοι οι καλοί (λέμε τώρα) χωράνε:  εκσυγχρονιστές σημιτικοί, το αριστερό πατριωτικό ΠΑΣΟΚ,  πρώην ή νυν Παπανδρεϊκοί. Σε αφήνει άναυδο με το μέγεθος της πολυσυλλεκτικότητας του. Οποιοσδήποτε μπορεί να φέρει περισσότερες από τρεις ψήφους και έχει λευκό ποινικό μητρώο, είναι ευπρόσδεκτος στη ΔΗΜΑΡ. Με διασκεδάζει να θυμάμαι πως ο Φ. Κουβέλης ήταν ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της Κυβέρνησης Τζανετάκη το 1989. Η ρημάδα η ιστορία μερικές φορές μπορεί να σου παίξει άσχημα παιχνίδια.

Τέλος πάντων, καταλαβαίνω. Μέχρι εκεί μου κόβει, που θα λεγε και η μάνα μου. Αυτή τη στιγμή, για την ηγεσία του κόμματος το μόνο που έχει αξία είναι να καταφέρει να εκλέξει έναν ευρωβουλευτή. Το ερώτημα βέβαια τι ακριβώς προσφέρει ένας ευρωβουλευτής σε ένα κόμμα που δεν έχει καμιά πυξίδα ιδεολογική και πολιτική (δεν θέλω καν να εκφέρω την λέξη πρόγραμμα γιατί θα πέσουμε όλοι κάτω από τα γέλια)  και η πολιτική του επιβίωση εξαρτάται από το αν θα το λυπηθούν μερικές χιλιάδες ψηφοφόροι, δεν μπορεί να απαντηθεί ή μάλλον μπορεί: καμία. Αλλά τι σημασία έχει; τέτοιοι καιροί, τέτοια ήθη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s